fotosessie met de koning

Een bijzondere fotoshoot

Geheimzinnig vraagt de directeur van de school waar ik voor de klas sta of ik tijd heb om binnenkort foto’s te maken van iets bijzonders. Maar hij zegt er nadrukkelijk bij: ‘Vraag niet wat, waar en waarom want daar kan en mag ik niets over zeggen.’
Wow, wat gaaf dacht ik gelijk. Dat moet wel iets heel bijzonders zijn.
Op de terugweg in de auto draait mijn hoofd al gelijk overuren want allerlei scenario’s schieten me te binnen. Iedereen heeft tegenwoordig een goede mobiel en de foto’s die daarmee gemaakt worden, zijn meer dan geschikt als leuke sfeerplaatjes voor school. Dus waarom word ik dan als fotograaf gevraagd? Dit moet iets aparts zijn, dat kan niet anders! Tegelijkertijd ben ik natuurlijk wel trots en vereerd dat ik hiervoor wordt gevraagd… wat de klus dan ook in mag houden. Ik word steeds nieuwsgieriger.

Een paar weken gaan voorbij en dan wordt het team medegedeeld dat de minister van Onderwijs in gesprek gaat met verschillende groepjes leerkrachten. Ik zal die groepen op mijn beurt vast moeten leggen, inclusief uiteraard de aankomst en het welkomstwoord. Ook burgemeester Depla van Breda en iemand van het bestuur zullen hierbij aanwezig zijn. Om veiligheidsredenen mag dit alles voorlopig nog niet naar buiten gebracht worden, wat mij op zich wel logisch in de oren klinkt.

Elke ronde moet goed vastgelegd worden. Kortom: een superleuke fotografieopdracht. En ook nog eens interessant voor mij om bij die gesprekken aanwezig te zijn. De vraag die ik me daarbij wel stel, is ‘Welke lens/lenzen zal ik meenemen?’ Ik moet namelijk zowel buiten op het plein als binnen fotograferen. Het eerste stukje binnen is bovendien een erg donkere ruimte maar boven zit ik dan juist weer met enorm veel tegenlicht. Veel tijd om van lens te wisselen heb ik daarnaast niet. Ik besluit uiteindelijk om twee camera’s mee te nemen. Op de ene doe ik de 70/200 f2.8 en op de andere camera de 24/70 f 2.8.

Dan komt er opeens een appje binnen, twee uur voor ik vertrek. Daarin staat te lezen dat het niet de minister is die komt maar de koning en dat ik er nog met niemand over mag praten. Mijn hart zit gelijk in mijn keel. Nooit twijfel ik of ik het kan en of het eindresultaat wel top is. En nu opeens schiet ik spontaan in de stress. Wat trek ik bovendien aan? Het is toch de koning die ik ga ontmoeten. Ik besluit in ieder geval maar om ruim op tijd weg te gaan zodat ik alle gelegenheid heb om licht en positie te meten en bekijken.

En daar sta ik dan, tussen de mensen van tv en de pers. We krijgen kort een instructie wat we wel en niet mogen. Zo moeten we bijvoorbeeld blijven staan. We mogen dus niet naar de koning toe lopen. Bij elk gesprek mogen we vijf minuten foto’s maken. Althans de rest… bij wijze van uitzondering mag ik de gehele tijd fotograferen. Overal waar ik kijk, zie ik beveiliging. En dan het telefoontje ‘Nog vijf minuten’.

We stellen snel op want we weten inmiddels hoe hij zal lopen. De adrenaline giert door mijn lijf. ‘Ach,’ denk ik ‘het is ook maar een mens en een dergelijke shoot heb ik al zo vaak gedaan.’ Toch is er ook nog een andere stemmetje in mijn hoofd dat wat meer van alles onder de indruk is. ‘Het is de koning, hoe bijzonder is het dat je van hem foto’s mag maken.’
Gelukkig heb ik niet veel tijd om na te denken, want daar loopt hij het plein al op. Ik maak veel foto’s en merk al snel dat onze koning een ontzettend vriendelijke man is. Vervolgens ren ik snel de school in om de officiële ontvangst vast te leggen; ik heb nog slechts een paar seconden om af te stellen. Gelukkig had ik van tevoren onder meer de lichtmeting al gedaan. Een goede voorbereiding is nu eenmaal het halve werk.

Mooie foto’s heb ik gemaakt. Maar er is geen tijd te verliezen, ik moet gelijk door naar boven. Daar vinden namelijk drie gespreksrondes plaats. We klikken er vrolijk op los. Vreselijk interessant en wat me vooral opvalt hoeveel interesse de koning heeft voor de mensen, maar ook zo meelevend is hij.
We horen dat er aan het einde nog een groepsfoto gemaakt mag worden, waarna ter afsluiting een borreltje met de koning op het programma staat.
Ik en mijn collega staan met hem te praten en ze vraagt stiekem of ze met hem op de foto mag. Dat vindt hij oké. Als mijn andere collega dan vervolgens aan mij vraagt of ik ook op de foto wil, antwoordt de koning tot mijn verbazing ‘Ja doe maar, jij bent de hele dag al aan het fotograferen maar je staat er zelf nog helemaal niet op’. Hoe leuk is dat? We maken snel met de mobiel een foto en dan worden we op de vingers getikt. Er mochten blijkbaar geen foto’s gemaakt worden met mobiel. Maar goed de koning gaf zelf toestemming.
Inmiddels horen we dat het tijd is om te gaan. We kijken naar beneden en het plein is helemaal vol gestroomd met kinderen en ouders. Achteruitlopend met de beveiliging voor me maak ik nog wat foto’s. De koning neemt opnieuw alle tijd, nu weer voor de kinderen, waarna hij in de auto stapt. We hebben nog een laatste keer oogcontact en dan rijdt hij weg.

Helemaal hyper van deze ongelooflijk gave dag lopen we de school terug in. Snel bladeren we door de foto’s om alvast een eerste indruk te krijgen.
Thuis zit ik nog na te genieten en met het schrijven van deze blog denk ik weer opnieuw aan deze dag. Wat heb ik genoten en wat ben ik ontzettend blij dat ik deze kans heb gekregen. Een bijzonder portret van een bijzondere man.